Skip Global Navigation to Main Content
رونوشت های متن

سخنان کوهن از وزارت خزانه داری در برابر کمیتۀ بانکداری سنای ایالات متحده درباره تحریم های ایران

30 ژانويه 2015

وزارت خزانه داری ایالات متحده

مرکز مطبوعات

واشنگتن دی سی

27 ژانویۀ 2015

شهادت معاون وزیر خزانه داری پیرامون تحریم های ایران در برابر کمیتۀ بانکداری سنا

براساس متن تهیه شده

صبح به خیر، آقایان شلبی رئیس، براون عضوبلند پایه و اعضای برجستۀ کمیته. از دعوت شما برای این که در برابرتان حاضر شوم و دربارۀ وضع تحریم های ایران سخن بگویم، و این که آیا تصویب تحریم های جدید در این هنگام توسط کنگره، کوشش های ما را به منظور دستیابی به یک راه حل دیپلماتیک برای یکی از دشوارترین و پایدار ترین مسائل امنیت ملی که پیش رو داریم- برنامۀ هسته ای ایران- جلو خواهند برد، سپاسگزارم.

امروز من سخنان خود را بر تحریم های استوار بین المللی که موجب آوردن ایران به پای میز مذاکره شدند، فشار شدیدی که تحریم ها همچنان بر اقتصاد ایران وارد می آورند و اجرای سختگیرانۀ این تحریم ها توسط ما در جریان برنامۀ اقدام مشترک (JPOA) تمرکز خواهم داد. .و من توضیح خواهم داد که چرا در صورت وضع تحریم های جدید در حال حاضر- حتی اگر دیرتر به مورد اجرا گذاشته شوند- به جای پیش بردن چشم انداز یک راه حل دیپلماتیک که به طرزی قابل بررسی از دستیابی ایران به یک سلاح هسته ای جلوگیری کند، به احتمال زیاد مانعی در راه آن ایجاد خواهد کرد.

ابتدا اجازه دهید تأکید کنم که هیچ نگرانی یا فوریتی بزرگتر از حصول اطمینان از این که ایران به یک سلاح هسته ای دست نمی یابد برای ایالات متحده وجود ندارد و هیچ مسئلۀ دیگری توجه تیم مرا در وزارت خزانه داری به اندازۀ این موضوع به خود مشغول نمی کند. ایران در صورت دستیابی به یک سلاح هسته ای امنیت ایالات متحده و امنیت بین المللی را به طور مستقیم در معرض تهدید قرار خواهد داد، بر خطر تروریسم هسته ای خواهد افزود، نظام جهانی منع گسترش را تضعیف خواهد کرد و به خطر آغاز یک مسابقۀ هسته ای در خاورمیانه دامن خواهد زد. پرزیدنت اوباما از همان آغاز دورۀ تصدی این دولت روشن کرد که هرچه را در توان داشته باشد برای جلوگیری از دستیابی ایران به یک سلاح هسته ای به کار خواهد بست.

برای ما در خزانه داری این به معنای همکاری در داخل دولت،همکاری با کنگره و با شرکای ما در سراسر جهان برای تحمیل یک رشته از مؤثر ترین تحریم های تاریخ به ایران بود. تحریم ها توانایی ایران را در جهت دستیابی به مواد لازم برای برنامۀ هسته ای اش سد کرده، آن کشور را از نظام مالی بین المللی جدا ساخته، صادرت نفت آن را به طرز چشمگیری کاهش داده، آن را از دسترسی به بخش عمده ای از درآمدهای نفتی و ذخائر ارزی خود محروم ساخته و مجموع اقتصادش را بسختی زیر فشار قرار داده است.

نظام جهانی تحریم ها از بسیاری جهات به مقصودی که به خاطرش طراحی شد: تشویق ایران به آمدن به پای میز مذاکره، نه برای موضع گیری و دفع الوقت، بلکه برای وارد شدن در دیپلماسی جدی پیرامون برنامۀ های خود، رسیده است. ایران در حال مذاکره کردن است زیرا می داند که تحریم ها تنها در برابر اقدامات ملموس و قابل بررسی که عدم توانایی آن کشور را در تولید یک سلاح هسته ای تضمین کنند سبک خواهند شد.

همانگونه که این کمیته آگاهی دارد، مذاکرات ادامه دارند. مذاکرات از نوامبر 2013، هنگامی که ما و ایران در مورد یک برنامۀ اقدام مشترک به توافق رسیدیم آغاز شدند. در نوامبر 2014، گروه 1+ 5 و ایران تصمیم گرفتند گفتگوها را برای هفت ماه دیگر تمدید کنند. ما از آنجا که در مذاکراتمان به پیشرفت های هدفمندی رسیده بودیم، و به این دلیل که هدایت رایزنی های فنی لازم برای دستیابی به یک راه حل جامع که همۀ مسیرهای ممکن را برای دستیابی ایران به یک سلاح هسته ای سد کند وقت گیر است، با این تمدید موافقت کردیم.

به همین سبب ما در همۀ دورۀ اعتبار برنامۀ اقدام مشترک به حفظ فشارهای مالی و اقتصادی شدید که در وهلۀ اول موجب آمدن ایران به پای میز مذاکره شدند ادامه داده ایم. به همین دلیل هم هست که ما برای پیگیری امکان یک راه حل جامع، باید به مذاکره کنندگانمان زمان و فضای مورد نیازشان را بدون اخلال در کوشش های آنها، در هم شکستن ائتلاف، یا علیرغم داشتن بهترین نیّات، فرستادن علائم متضاد دربارۀ علاقۀ ایالات متحده به یک راه حل دیپلماتیک، بدهیم.

نظام تحریم های بین المللی همچنان به قوت خود باقی است و سختگیرانه اجرا می شود

هنگامی که ایران و گروه 1+5 در نوامبر 2013 بر سر برنامۀ اقدام مشترک به توافق رسیدند، ایران متعهد شد پیشرفت برنامۀ هسته ای اش را متوقف کند، آن را در موارد مهمی به عقب برگرداند، و دسترسی بدون مانع به تأسیسات هسته ای و بازرسی آنها را فراهم سازد. در برابر این اقدام، ایران از بعضی تخفیف های محدود، هدفمند و قابل برگشت در رابطه با تحریم های هسته ای برخوردار گردید.

نکتۀ مهم این است که برنامۀ اقدام مشترک، ساختار تحریم های مالی، بانکی، نفتی و بازرگانی؛ تحریم های ما را با هدف قرار دادن پشتیبانی ایران از تروریسم و نقض حقوق بشر، به اضافۀ تحریم های داخلی خود ما ، به طور کامل به قوت حفظ کرد.

من میل دارم درباره دامنه و وسعت این تحریم ها که با زحمت فراوان توسط دولت، کنگره و شرکای بین المللی ما طی سال ها طراحی شده اند صحبت کنم- زیرا این زمینۀ مهمی را برای هرگونه بحثی در ارتباط با برقراری تحریم های اضافی ارائه می کند.

نخست، ایران همچنان در معرض تحریم های گسترده از سوی ایالات متحده و متحدان ما بر بخش های بانکی و مالی خود قرار دارد.

انزوای ایران از نظام مالی بین المللی تقریبا به طور کامل ادامه دارد و مهمترین بانک های خصوصی و دولتی آن، مشتمل بر بانک مرکزی، مشمول تحریم های ایالات متحده هستند و ارتباطشان با نظام های بین المللی پرداخت از طریق ارسال پیام، قطع شده است.

هر بانکی که با بانک های تعیین شدۀ ایران- یا با دیگر افراد یا نهادهای تعیین شدۀ آن کشور معامله کند- ممکن است دسترسی خود را به نظام مالی ایالات متحده از دست بدهد. این به معنای از دست دادن توانایی برای تسهیل معاملات با دلار خواهد بود که به منزلۀ حکم مرگ برای هر بانک بین المللی به شمار می رود.

تهیۀ اسکناس به دلار آمریکایی برای دولت ایران همچنان قابل تحریم است.

دوم، تحریم های ما موتور اصلی اقتصاد ایران، یعنی بخش انرژی آن کشور را هدف قرار داده اند:

تحریم های ما به طرز چشمگیری موجب کاهش صادرات نفت ایران شده اند. در 2012 ایران 2.5 میلیون بشکه نفت در روز به نزدیک به بیست کشور صادر می کرد؛ امروز، تنها 1.1 میلیون بشکه، آنهم فقط به شش کشور صادر می کند. طبق برنامۀ اقدام مشترک، شش کشور باقی مانده نباید خرید نفت خود را از ایران از سطح مشخصی بالاتر ببرند.

افزوده بر این پرداخت بهای نفت خریداری شده از ایران باید به حساب هایی که منحصراً معاملات انسان دوستانه یا بازرگانی دوجانبه را میان کشورهای وارد کننده و ایران تسهیل می کنند واریز شوند. به استثنای مبالغی که طبق برنامۀ اقدام مشترک آزاد می شوند، این در آمد نفت ایران نمی تواند به کشور باز گردانده شود و یا به کشور ثالثی انتقال پیدا کند. و از آنجا که حساب هایی که ایران از طریق آنها در آمد نفتی اش را دریافت می دارد بیش از آنچه که ایران برای مقاصد انسان دوستانه یا بازرگانی دو جانبه می پردازد موجودی دارند، ارزش عملی فروش های نفت به مراتب کمتر از 100 سنت در یک دلار است.

ما همچنین دارای اختیارات وسیعی در رابطه با تدارک کالا و خدمات برای بخش انرژی ایران یا سرمایه گذاری در آن بخش هستیم. هر نهادی که جزئی از بخش انرژی ایران باشد در معرض تحریم قرار دارد.

از آنجا که ایران به فناوری و خدمات غرب دسترسی ندارد و مجبور شده است صادرات نفتی خود را کاهش دهد، ما همچنین شاهد یک تنزل چشمگیر در فراورده های نفت آن کشور بوده ایم. کارشناسان مستقل گزارش می دهند که ایران در ماه دسامبر کمتر از 2.8 میلیون بشکه در روز نفت تولید کرده است که در مقایسه با 3.6 میلیون بشکه در روز در سال 2011 بشدت دچار کاهش داشته است.

سوم، بخش های مهم دیگر اقتصاد ایران نیز مشمول تحریم هستند. ما امکانات گسترده ای در اختیارداریم که بخشهای پتروشیمی، بیمه، بندرها، کشتیرانی و کشتی سازی ایران و همچنین بازرگانی آن را در ارتباط با برخی فلزات بسیار مهم و مواد صنعتی هدف قرار می دهند.

چهارم، غیر از تحریم ها که تمرکزشان بر بخش های مشخص است، ما اختیارات دیگری برای تحریم داریم و می توانیم از آنها برای تشدید فشار بر رژیم ایران استفاده کنیم.

ارائۀ پشتیبانی مالی، کالایی و یا فنی به دولت ایران یا افراد و نهادهای ایرانی که در فهرست تحریم شدگان ادارۀ کنترل دارایی های خارجی ((OFAC قرار دارند، قابل تحریم است.

ما طبق اختیارات ضد تروریستی، ضد گسترش سلاح های هسته ای و دیگر اختیارات در ارتباط با ایران، تحریم هایی برای بیش از 700 فرد و نهاد ایرانی برقرار ساخته ایم که نزدیک به 15 در صد آنها از هنگام امضای برنامۀ اقدام مشترک برای تحریم معرفی شده اند. و نکتۀ مهم این که هرکس با این افراد و نهادها و هر نهاد تعیین شدۀ دیگر از ایران وارد معامله شود، خود در معرض خطر تحریم شدن قرار خواهد گرفت.

نکتۀ آخر که اهمیت آن از موارد دیگرکمتر نیست این که محدودیت های گستردۀ موجود در مورد بازرگانی با ایران به این معنی است که ارتباط ایران با مهمترین و پویا ترین اقتصاد جهان همچنان قطع است و آن کشور نمی تواند به نظام مالی ایالات متحده دسترسی داشته باشد.

این تحریم ها تنها واژه هایی بر روی کاغد نیستند. طی دورۀ اعتبار برنامۀ اقدام مشترک، ما بارها این موضوع را در حرف و در عمل مورد تأکید قرار داده ایم که ایران هنوز برای معامله باز نیست.

از هنگام امضای برنامۀ اقدام مشترک، دولت ایالات متحده نزدیک به 100 فرد و نهاد را که به ایران برای گریز از تحریم های ما یاری می دادند و از فعالیت های مربوط به گسترش سلاح های هسته ای و موشک سازی ایران و نیز از تروریسم مورد حمایت ایران پشتیبانی می کردند و یا در موارد نقض حقوق بشر در ایران دست داشتند، مورد تحریم قرار داده ایم. نُه مورد از این موارد کمتر از یک ماه پیش، در 30 دسامبر اعلام گردید که تحریم شش فرد و یک نهاد را که با ایران برای تهیۀ دلار آمریکا همکاری می کردند در بر می گرفت. ما همچنین بیش از350 میلیون دلار جریمه بر کسانی که تحریم ها را نقض کرده اند تحمیل کرده ایم. این کوشش ها برای هدف قرار دادن ایران و اجرای تحریم ها در تمامی دورۀ تمدید برنامۀ اقدام مشترک ادامه خواهند یافت.

ما همچنین به طرز گسترده ای با دولت ها و شرکت ها برای روشن ساختن محدودیت دامنۀ تخفیف تحریم ها و ادامۀ مراقبتمان علیه هرگونه نقض تحریم های خود وارد تماس و تعامل شده ایم. کوشش های مربوط به کسب تماس، هرچند که در مقایسه با اقدامات اجرایی آرامتر انجام می گیرند، به نوبۀ خود نقشی حیاتی در اقدامات ما برای وارد آوردن فشار بر ایران ایفا می کنند.

همین حالا که ما در اینجا نشسته ایم،، کارمندان من در حال کاوش در انبوه اطلاعات محرمانۀ مالی برای پی بردن به نشانه های گریز از تحریم ها هستند، با بانک ها و کسب و کارها به منظور کمک به آنها برای رعایت بهتر تحریم ها، و با افرادی از سرتاسر دنیا به منظور حصول اطمینان از این که آنها عواقب نقض تحریم ها را بخوبی درک می کنند در حال همکاری و تعامل هستند. و هرچند که من وزارت بازرگانی را ظرف چند هفتۀ دیگر ترک می کنم، همه باید اطمینان حاصل کنند که تحریم های ما بدون انقطاع ادامه خواهند یافت.

ما از طریق همۀ این اقدامات موضوع را به حد کافی برای ایران روشن ساخته ایم که تنها امید آن کشور برای سبک شدن واقعی بار تحریم ها ورود به یک توافق جامع است که عدم تولید یک سلاح هسته ای را تضمین کند.

وضع اقتصاد ایران

با توجه به این که تحریم های گسترده ای که به قوت خودت باقی مانده و سختگیرانه اجرا می شوند، جای هیچگونه شگفتی نیست که اقتصاد ایران در یک گودال عمیق فرومانده باشد.

هنگامی که من در ماه ژوئن در برابر کمیتۀ روابط خارجی شهادت دادم، سه معیار را برای اندازه گیری پریشانی اقتصادی ایران- در آمدهای نفت آن کشور، ارزش پول رایج آن و ذخائر ارز خارجی اش را پیشنهاد کردم. بر اساس همۀ این ضوابط، وضع ایران امروز در مقایسه با زمان ورود آن به برنامۀ اقدام مشترک به صورتی مستمر وخیم تر شده است.

در آمدها: سلامت کلی اقتصاد ایران و تراز نامۀ دولت آن بشدت به در آمدهای حاصل از نفت وابسته است. و تحریم های ما از این در آمدها به طرز عمیقی کاسته اند. همانگونه که پیش از این خاطرنشان ساختم، تحریم ها سبب شده که صادرات نفت ایران به میزان 60 در صد کاهش یابد و از 2.5 میلیون بشکه در روز در 2012 به 1.1 میلیون بشکه درروز در حال حاضر برسد. درنتیجۀ این کاهش چشمگیر در فروش نفت، تحریم ها تنها در سال 2014 ایران را از 40 میلیارد دلار در آمد محروم ساخته است که رقم آن بیش از دوبرابر ارزش تخمین شده ای است که از بابت سبک کردن محدود تحریم ها در برنامۀ اقدام مشترک عاید آن شده است، و این پولی است که ایران هرگز نخواهد توانست آن را برگرداند، چون مربوط به فروش هایی است که انجام نگرفته اند. در مجموع تحریم ها از سال 2012 به این سو ایران را از دستیابی به 200 میلیارد دلار در آمد به دلیل از دست دادن صادرات و وجوهی که نمی تواند آزادانه از آنها استفاده کند محروم ساخته است.

افزوده بر این، طی دورۀ هفت ماهۀ برنامۀ اقدام مشترک، از دسامبر 2014 تا ژوئیه 2015، بنا بر تخمین ما، ایران ناگزیر خواهد شد یک زیان 15 میلیارد دلاری دیگر را از بابت فروش های از دست رفته تحمل کند. علاوه بر این، از 12 میلیارد دلاری که ایران از بابت صادرت نفت طی دورۀ تمدید شدۀ JPOA به دست خواهد آورد، به سبب تحریم های ما تنها به بخش محدودی از آن دسترسی خواهد داشت، چون بخش اعظم آن در حساب های محدود شده در خارج باقی خواهد ماند.

در این میان، سقوط فعلی قیمت های نفت، به گفتۀ خود مقامات ایرانی تحریم دیگری را بر ایران تحمیل می کند. طی سال گذشته میانگین قیمت های نفت بیش از 50 در صد کاهش یافت و در حال حاضر بهای یک بشکه نفت اندکی کمتر از 50 دلار است. اگر قیمتهای نفت در سطح کنونی باقی بمانند، ایران 11 میلیارد دیگر از در آمد نفتی خود را از دست خواهد داد و این معادل همان مبلغی است که انتظار داشت از تمدید اخیر JPOA به مدت 7 ماه به دست آورد.

همۀ این عوامل موجب پیدایش اختلال در بودجۀ ایران خواهند شد. برای سال مالی جاری خود (مارس 2014 تا مارس 2015)، فرض ایران بر این بود که به ارزش 100 میلیارد دلار نفت خواهد فروخت. اما چنین اتفاقی نیفتاده و این خود موجب کاهش در آمدهای آن کشور در سال جاری شده است.

در دسامبر، پرزیدنت روحانی پیشنهاد کرد که بودجه برای سال آینده با فرض 72 میلیارد دلار در آمد نفتی تنظیم شود، و این خود شامل پیشنهادهایی برای لغو یارانه، بالا بردن مالیات، کاهش پرداخت ها به صندوق مستقل ثروت، و حذف بعضی از طرح ها بود. اما پیش نویس لایحه بودجه از هم اکنون بسیار خوشبینانه به نظر می رسد و در همین هفتۀ گذشته وزیر اقتصاد و دارایی ایران فاش کرد که در حال بازنگری در بودجه برای پایین بردن آن است، چون آنها در حال حاضر بهای هر بشکه نفت را 40 دلار در نظر می گیرند. این امر به احتمال زیاد به کاهش بیشتری در هزینه ها، ارائۀ خدمات کمتر و وضع مالیات های بالاتری خواهد انجامید.

ریال: ریال، پول رایج ایران، از ژانویۀ 2012 تا کنون 56 در صد از ارزش خود را از دست داده است، . این شامل سقوط ارزش آن به میزان 16 درصد در نوامبر 2013، هنگام امضای برنامۀ اقدام مشترک است. این وضع سبب گران تر شدن واردات می گردد، برنامه های سرمایه گذاری را در ایران مختل می کند، و در مجموع با بالا رفتن نرخ تورم و ازطریق ایجاد عدم اطمینان نسبت به قیمت های آینده، به اقتصاد ایران آسیب خواهد رساند.

ذخیره ها: بخش اعظم ذخائر ارز خارجی ایران به مبلغ 100 میلیارد دلار، خارج از دسترس قرار دارد یا در نتیجۀ تحریم ها دسترسی به آن محدود است. ایران می تواند بیشتر پولی را که دارد برای بازرگانی مجاز دوجانبه میان آن کشور و شش کشور باقیمانده ای که نفت آن را وارد می کنند وهمچنین برای نیازهای انسانی هزینه کند. بدون در آمد ارزی توانایی ایران برای مداخله در بازار فعلی پول خود برای تثبیت ریال محدود خواهد شد و همچنین هدایت بازرگانی خارجی برای آن کشور دشوار خواهد گردید.

اگر شما یک گام به عقب بردارید و نگاهی در سطح وسیع تر به اقتصاد ایران بیندازید، تصویری که در برابرخود می یابید وخامت کمتری ندارد. علیرغم برخی نشانه های مثبت در تولید ناخالص داخلی، اقتصاد ایران به مراتب پایین تر از توان بالقوۀ آن عمل می کند. تولید ناخالص داخلی در دوسالی که به مارس 2014 ختم شدند 9 درصد کاهش یافت و اقتصاد آن امروز 15 تا 20 درصد کوچکتر از آن چیزی است که در صورت حفظ مسیر رشد قبل از 2012 می توانست باشد. نرخ تورم در ایران یکی از بالاترین نرخ های تورم در جهان است.

پیش بینی های ناگواری که ما می شنیدیم، دایر بر این که سبک شدن تحریم ها در برنامۀ اقدام مشترک به فروپاشیدن رژیم تحریم ها و کاهش فشار بر ایران خواهد انجامید، آشکارا به تحقق نپیوستند. ساختار تحریم ها همچنان به قوت باقی است. بنا بر تخمین ما ارزش مجموع تخفیف هایی که از بابت تحریم ها به ایران داده شده، و غالبا مربوط به دسترسی یافتن بیشتر ایران به بعضی از درآمدهای نفتی مسدود شدۀ خود در خارج است، تا ژوئن 205 به 14 تا 15 میلیارد دلار بالغ خواهد شد. این مقدار تخفیف در برابر در آمدهای مهمی که ایران در نتیجۀ تحریم ها از دست داده و به سبب ضعف و عدم تعادل بنیادی اقتصاد خود نمی تواند آن را جبران کند، رنگ می بازد.

به عبارت ساده تر، اقتصاد ایران دچار پریشانی است و تا زمانی که تحریم های ما برجای خود باقی باشند در همین وضع باقی خواهد ماند، و رهبران ایران از این امر آگاهی دارند. در پرتو همکاری بین ایالات متحده و متحدان آن در صحنۀ بین المللی، و کار مشترک کنگره و این دولت، ایران در حالی که پشتش به دیوار است مذاکره می کند. تا زمانی که ما موضع کنونی را در قبال ایران حفظ کنیم- رهبران آن همۀ انگیزه های لازم را دارند که برای دستیابی به یک راه حل جامع و فیصلۀ مسالمت آمیز این مسئله قدم پیش گذارند.

قانون تحریم های اضافی در حال حاضر ضرورتی ندارد و به طور بالقوه زیانبار است

به سبب شدت و دامنۀ تحریم هایی که ایران در حال حاضر در معرض آنها قرار دارد، و نیز به دلیل ادامۀ فشارهای اقتصادی که تحریم ها وارد می کنند، به عقیدۀ ما در این هنگام نیازی به تحریم های اضافی وجود ندارد. برعکس، تحریم های اضافی در این زمان- حتی با وجود به تأخیر انداختن اجرای آنها- به احتمال قوی، به جای بهبود فرصت برای دستیابی به یک راه حل جامع، موجب تضعیف آن خواهند شد و به احتمال بسیار امکان حفظ فشار را بر ایران در صورت شکست مذاکرات، نه تنها افزایش نمی دهند بلکه موجب کاهش آن خواهند شد.

در اقدامات ما برای جلوگیری از دستیابی ایران به یک سلاح هسته ای، تحریم ها به خودی خود هرگز هدف نبوده اند. تحریم ها به تنهایی هرگز ایران را از نصب سانتریفیوژها، یا غنی سازی اورانیوم باز نمی دارند. برعکس، قصد ما از تحریم ها همواره استفاده از وسیله ای برای متقاعد ساختن ایران به مذاکرۀ صادقانه بوده است.

و این وسیله کارگر افتاده است. اکنون ما در وضعی قرار داریم که ایران با گروه 1+5 وارد مذاکرات جدی شده است، و در همان حال پیشرفت برنامۀ هسته ایش به حال توقف در آمده و بعضی از جنبه های برنامه به عقب بازگردانده شده اند، و ما آگاهی های بی سابقه ای از فعالیت های هسته ای آن کشور به دست آورده ایم. افزوده بر این، اقتصاد آن همچنان زیر یک فشار عظیم قرار دارد و این تاحد زیادی به این دلیل است که ما توانسته ایم ائتلاف بین المللی را که در تحمیل تحریم های فلج کننده به ما پیوسته است، یکپارچه نگهداریم.

تصویب تحریم های اضافی در این زمان خطر از هم فروپاشیدن این وضع را با خود به همراه دارد. بنا به داوری ما – قضاوتی که شرکای بین المللی ما هم در آن شریکند- قانون تحریم های جدید به جای این که ایران را به دادن امتیازات اضافی بر انگیزد، به احتمال زیاد بیشتر سد راه پیشرفت در پشت میز مذاکره خواهد شد.

علاوه بر این، اگر کنگره تحریم ها را همین حالا تصویب کند و مذاکرات سرانجام به شکست منجر شوند، شرکای ما ممکن است ما، و نه ایران را مسئول از هم گسیختن گفتگوها بدانند. در حالی که پیش بینی آنچه که ممکن است روی دهد دشوار است، این امکان که برخی از اعضای ائتلاف بین المللی تحریم ها- که شرکت هایشان مشتاق از سر گرفتن معاملات با ایران هستند ولی تا کنون از این کار خودداری کرده اند- همکاری با ما را در وارد آوردن فشار به ایران، کاملا مورد تجدید نظر قرار دهند، و حفظ فشار کنونی را دشوارتر سازند. اگر پشتیبانی همه جانبه از رژیم ها کاهش یابد، افزودن بر فشار تحریم ها را مشکل تر خواهد ساخت. در دست آخر، اگر شکست مذاکرات به انقضای برنامۀ اقدام مشترک بیانجامد، ما آگاهی بیشتر از برنامۀ ایران و توانایی محدود ساختن توسعۀ آن را که برنامۀ اقدام مشترک به ما داده است از دست خواهیم داد.

به اعتقاد ما، این مخاطرات سبب می شوند که تحریم های جدید در این زمان نامعقول جلوه کنند. اما حتی اگر مخاطرات را هم کنار بگذاریم، ما هیج دلیل متقاعد کننده ای برای تحمیل تحریم های جدید، با توجه به میزان فشار جدی که در حال از نظر مالی و اقتصادی به ایران وارد می شود، نمی بینیم.

به علاوه، این نتیجه گیری با توجه به این واقعیت که در صورت کناره گیری ایران از گفتگوها یا تشخیص این که یک توافق جامع دیگر قابل دستیابی نیست از طرف ما، این کنگره و این دولت به سرعت برای اجرای تحریم های جدید اقدام خواهند کرد، تقویت می گردد. همانگونه که رئیس جمهوری همین هفتۀ گذشته گفت: "اگر ایران در وهلۀ آخر در دادن جواب مثبت ناتوان بماند، اگر آنها نتوانند آن نوع اطمینان هایی را که موجب نتیجه گیری ما در عدم دستیابی آنها به یک سلاح هسته ای شود در اختیار ما بگذارند، در آن صورت ما ناگزیر خواهیم بود گزینه های دیگری را بررسی کنیم." که قانون تحریم های جدید از آن جمله است. همانگونه که در مورد قوانین قبلی وضع تحریم ها عمل شده، چنین قانونی می تواند ظرف چند روز به مورد اجرا در آید. ایرانی ها از این موضوع آگاهی دارند، همانگونه که می دانند رئیس جمهوری پیوسته گفته است : "ما همۀ گزینه ها را روی میز داریم."

اشتباه نکنید، این دولت از قدرت تحریم ها آگاه است و آن را با آغوش باز می پذیرد. تحریم ها یکی ازاجزای اصلی بسیاری طرح های امنیت ملی ما، از کوشش برای جلوگیری از دستیابی ایران به یک سلاح هسته ای گرفته تا اقدامات ما برای تضعیف و سرانجام نابودی دولت اسلامی عراق و شام، به شمار می روند.

ولی در همان حال ما معتقد نیستیم که وضع تحریم های جدید همیشه اقدام درستی است. تحریم که، مانند دیپلماسی، اقدام نظامی، و راه های بی شمار دیگری که ما به وسیلۀ آن قدرت ایالات متحده را برای پیشرفت منافعمان، دفاع از متحدانمان و معرفی خود نشان می دهیم، فقط یک وسیله در جعبۀ ابزار ما هستند. همانطور که رئیس جمهوری گفت، اگر دیپلماسی موفق نشود، او "نخستین کسی خواهد بود که به کنگره خواهد آمد و خواهد گفت که ما باید پیچ ها را محکم تر کنیم." به اعتقاد ما اکنون زمان آن است که هرگونه فرصتی را برای موفق شدن در اختیار دیپلماسی بگذاریم، نه این که ابزاری از تحریم های جدید بسازیم."

نتیجه گیری

در پایان، میل دارم به کمیته اطمینان دهم، در همان حال که ما در صدد دستیابی به یک راه حل جامع با ایران هستیم، وزارت خزانه داری مانند دیگر بخش های این دولت، به طور کامل به حفظ فشار شدید مالی و اقتصادی بر ایران متعهد است. ما حتی یک ذرّه هم از کوشش های خود در اجرای تحریم هایمان نکاسته این و نخواهیم کاست، و ما به اقدام علیه هرکسی که در هر جا، تحریم های ما را نقض کند یا برای نقض آنها بکوشد، ادامه خواهیم داد.

سپاسگزارم.