Skip Global Navigation to Main Content
رونوشت های متن

سخنان بلینکن از وزات امور خارجه درباره مذاکرات هسته ای با ایران در نشست رسیدگی کمیتۀ بانکداری، مسکن و امور شهری در سنا

30 ژانويه 2015

سخنان بلینکن از وزات امور خارجه پیرامون مذاکرات هسته ای با ایران در نشست رسیدگی در سنا

وزارت امور خارجه ایالات متحده

شهادت آنتونی جی. بلینکن معاون ارشد وزیر امور خارجه

در برابر کمیتۀ بانکداری، مسکن و امور شهری سنا

واشنگتن دی سی

27 ژانویۀ 2015

چشم انداز ضرورت راهبردی تحریم های ایران

صبح به خیر، آقایان رئیس شلبی، براون عضو بلند پایه و سناتورها. من از فرصت برای بحث پیرامون وضع مذاکرات در ارتباط با برنامۀ هسته ای ایران قدر شناسی می کنم. گردهمایی امروز ما طی نخستین نشست رسیدگی سنا در کنگرۀ جدید صد و چهاردهم به منظور گفتگو پیرامون برنامۀ هسته ای ایران مناسب و مغتنم است. چالشی که برنامۀ هسته ای ایران به وجود آورده مدت درازی است که به صورت یکی از اولویت های امنیت ملی ما در آمده و نخستین نقطۀ تمرکز هم برای کنگره و هم برای دولت بوده است. جامعۀ بین المللی نیز در نگرانی که ما از بابت برنامۀ هسته ای ایران شریک است. ما همراه شرکای گروه 1+5 و اتحادیۀ اروپا - در هماهنگی با تعهد مستحکم رئیس جمهوری برای جلوگیری ایران از دستیابی به یک سلاح هسته ای- به صورت متحد راه حل جامعی را برای رفع این نگرانی ها پیگیری کرده ایم.

با فکر این چالش بود که هفتۀ گذشته کری، وزیر امور خارجه و شرمن، معاون وزیر به عنوان بخشی از آخرین تلاش های ما برای رسیدن به یک برنامۀ جامع و بلند مدت اقدام با ایران که به یک صورت قابل بررسی تداوم صرفا مسالمت آمیز برنامۀ هسته ای ایران را در آینده تضمین کند؛ در اوایل این ماه عازم ژنو شدند.

امروز، من قصد دارم آخرین اطلاعات را در ارتباط با هدف های ما در مورد وضع مذاکرات در اختیارتان بگذارم. البته من قادر نخواهم بود بعضی جزئیات را در یک نشست علنی مطرح کنم- مذاکرات همچنان ادامه دارد و هدایت آن به صورت علنی ممکن نیست. ولی من تا آنجا که بتوانم جزئیاتی را در اختیار شما خواهم گذاشت زیرا همۀ ما نقش حیاتی کنگره و این کمیته را در سیاست ایالات متحده در قبال ایران درک می کنیم. ما به ادامۀ مشورت های منظم- و درصورت لزوم گسترش دادن آنها- متعهد هستیم. همۀ ما هدف مشترکی داریم- می خواهیم با رفع نگرانی های جامعۀ بین المللی از بابت برنامۀ هسته ای ایران- دنیا را به مکان امن تری تبدیل کنیم.

ما همچنان بر این باوریم که بهترین راه تحقق بخشیدن به این امر مذاکره دربارۀ یک برنامۀ جامع اقدام است که به کار بستن آن عملا این امر را که ایران به یک سلاح هسته ای دست نخواهد یافت و برنامۀ هسته ای آن صرفا مسالمت آمیز است، تضمین خواهد کرد.

در ازاء آن، جامعۀ بین المللی سبک کردن مرحله به مرحلۀ تحریم ها را برای ایران با مرتبط ساختن آنها به اقدامات قابل بررسی از جانب ایران امکان پذیر می سازد. این سبک سازی مرحله ای باید چنان ساختاری داشته باشد که در صورت تخلف ایران از تعهدات خود، به آسانی برگشت پذیر باشد و بتوان با سرعت تحریم ها را علیه ایران از نو برقرار ساخت.

ما هیچگاه منتظر نبوده ایم که این فرایند آسانی باشد، و اکنون درست بودن انتظارات ما ثابت شده است. در عین حال این روندی است که نمی توان در آن شتاب داشت. بعد از 35 سال نداشتن روابط دیپلماتیک، و بعد از مدتی بیش از ده سال کوشش به منظور متوقف ساختن فعالیت های ایران در زمینۀ گسترش سلاح های هسته ای، ما اکنون در تلاش هستیم تا ببینیم می توانیم از طریق پرداختن به انبوهی از مسائل پیچیده، خود ما و جامعۀ بین المللی اطمینان حاصل کنیم که طبیعت برنامۀ هسته ای ایران صرفا مسالمت آمیز است.

هدف ما این است که عناصر عمدۀ یک توافق را تا پایان ماه مارس فراهم آوریم . سپس جزئیات فنی را تا ماه ژوئن تکمیل کنیم.

صحبت های هفتۀ گذشته، جدی و سودمند و حرفه ای بودند. ما در برخی موارد پیشرفت هایی داشته ایم، اما هنوز شکاف هایی در مسائل دیگر باقی است. من یا شرمن، مذاکره کنندۀ اصلی ما خشنود خواهیم بود که در یک جلسۀ محرمانه اطلاعات بیشتری در اختیار شما بگذاریم.

با این همه، ارزیابی ما به طور کلی این است که هنور شانس خوبی برای رسیدن به توافقی که بهترین منافع امنیتی آمریکا و همچنین امنیت متحدان ما را در بر داشته باشد وجود دارد. اگر رهبران ایران تصمیم بگیرند از پیشرفت در این مورد خودداری کنند، ما با کنگره برای افزودن بر فشارها همکاری خواهیم کرد. ولی مادام که در حال مذاکره هستیم باید به شرکای خود و همچنین به ایران نشان دهیم که جبهۀ واشنگتن در پشتیبانی از یک راه حل جامع برای حصول اطمینان از این که ایران به یک سلاح هسته ای دست نخواهد یافت و برنامۀ هسته ای ایران صرفا مسالمت آمیز است متحد است. من می دانم این هدفی است که همۀ ما در آن سهیم هستیم.

کنگره برای رسیدن به جایی که امروز به آن رسیده ایم نقشی حیاتی ایفا کرده است و بی شک از این پس نیز نقشی مهم ایفا خواهد کرد. تحریم ها در آوردن ایران به پای میز مذاکره نقش اساسی داشته اند. ولی برنامۀ هسته ای ایران تا دستیابی به برنامۀ اقدام مشترک(JPOA) از طریق مذاکرات همچنان ادامه خواهد داشت. تحریم ها پیشرفت برنامۀ هسته ای ایران را متوقف نکردند. اما از طریق مذاکرات متوقف ساختن آن امکان پذیر شد، واین به سود ما است که خود را از فرصت دست یافتن به یک راه حل بلند مدت و جامع که از دستیابی ایران به یک سلاح هسته ای جلوگیری خواهد کرد محروم نسازیم.

اجازه دهید که من دربارۀ پیشرفتی که تا کنون نصیب ما شده است صحبت کنم.

تا پیش از JPOA، با وجود نظام بی سابقۀ تحریم ها، برنامۀ هسته ای ایران به سرعت به سوی انباشت وسیع تری از اورانیوم غنی شده، توانایی بیشتر غنی سازی، تولید پلوتونیوم قابل استفاده در یک سلاح هسته ای، و حتی کوتاه کردن زمان برای رسیدن به توانایی تولید سلاح پیش می رفت. امروز، در نتیجۀ محدودیت های منظور شده در JPOA، ایران پیشرفت برنامۀ هسته ای خود را متوقف کرده و آن راا برای نخستین بار طی یک دهه در حوزه های اساسی به عقب رانده است، و به ما امکان داده است که آگاهی و بینش وسیع تری از طریق بازرسی های اعلام نشده و مکرر در بارۀ برنامۀ هسته ای آن کشور پیدا کنیم.

پیش از JPOA ، ایران 200 کیلو گرم اورانیوم با غنای بیست در صد که می توانست با غلظت بالاتری تا سطح استفاده برای یک سلاح غنی شود در اختیار داشت. بیشتر این اورانیوم در تأسیسات فردو که زیر زمین پنهان شده است تولید شده بود. امروز، ایران هیچ اورانیومی با غنای بیست درصد در اختیار ندارد - میزان این نوع اورانیوم به صفر رسیده است. ایران آن اورانیوم را رقیق یا تبدیل کرده، فعالیهای غنی سازی بالاتر از 5 درصد را متوقف ساخته و ارتباط میان سانتریفیوژها را در فردو که اجازه می داد اورانیوم با غنای 20 درصد تولید شود قطع کرده است.

تا پیش از JPOA ، ایران در ساختمان رآکتور اراک که در صورت فعال شدن، در کنار تأسیسات باز فراوری می توانست پلوتونیوم مورد استفاده درساخت یک سلاح هسته ای در اختیار آن کشور بگذارد، در حال پیشرفت بود. اراک پس از این که به سوخت مجهز می شد به صورت چالشی برای این که از طریق نظامی با آن مقابله شود در می آمد. امروز، اراک به صورت مکانی در حال انجماد در آمده است.

تا پیش از JPOA ، ایران با حدود 10,000 سانتریفیوژ مشغول غنی سازی بود و نزدیک به 9,000 سانتریفیوژ نصب شدۀ دیگر داشت که برای فعالیت آماده بودند. JPOA توانایی غنی سازی ایران را متوقف ساخت و آن 9,000 سانتریفیوژ اضافی همچنان غیر فعال مانده اند.

تا پیش از JPOA ، بازرسان با تکرار کمتری به تَأسیسات هسته ای ایران دسترسی داشتند. امروز، JPOA بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) را به داشتن دسترسی روزانه به تأسیسات غنی سازی ایران و رسیدن به درک به مراتب عمیق تری از برنامۀ هسته ای ایران قادر ساخته است. آنها توانسته اند نکاتی دربارۀ تولید سانتریفیوژ، معادن اورانیوم و دیگر تأسیسات که برای نظارت بر پیشرفت برنامۀ ایران و کشف هرگونه کوششی به منظور رسیدن به نقطۀ توانایی هسته ای حائز اهمیت است بیاموزند. و IAEA به صورتی پیوسته گزارش داده که ایران به تعهدات خود طبق JPOA عمل کرده است.

همانطور که ما از ایران خواسته ایم که به تعهدات خود عمل کند، ما نیز تعهدات خود را در سبک ساختن محدود تحریم ها - به ارزش 14 تا 15 میلیارد دلار از آغاز JPOA تا ماه ژوئن- محترم شمرده ایم. ولی این رفع تحریم ها در مقایسه آنچه که ایران با برقرار بودن تحریم های موجود از آن محروم شده رقم ناچیزی بوده است. به عنوان مثال، تحریم های نفتی ایران را از مبلغی بیش از 40 میلیارد دلار درآمد نفتی محروم ساخته اند، که از دو برابر آنچه که درنتیجۀ سبک شدن تحریم ها به موجبJPOA به دست آورده نیز بیشتر است. و آنچه که ایران از در آمد نفت به دست می آورد به حسابهایی بشدت محدود شده واریز می شود که اکنون مسدود شدن بیش از 100 میلیارد دلار از این در آمد را موجب گردیده است. تمامی ساختار تحریم ها عملا به قوت خود باقی است. در واقع طی مدتی که JPOA قوت اجرایی یافته، فشار تحریم ها بر ایران کاهش نیافته، بلکه افزایش نیز پیدا کرده است.

کنگره در حال حاضر تصویب قانونی را برای تحمیل تحریم های اضافی بر ایران در مد نظر دارد که در صورت ناموفق ماندن مذاکرات به مورد اجرا در آیند. من می دانم که قصد نهفته در این قانون افزودن فشار بر ایران، و با این کار، تقویت دست مذاکره کنندگان ما در رسیدن به یک راه حل جامع است. در حالی که دولت از چنین قصدی قدر دانی می کند، داوری مورد توجه و اعتقاد قوی ما این است که تحریم های جدید، در این زمان، ضرورتی ندارند و نه تنها چشم انداز موفقیت مذاکرات را تقویت نمی کنند، بلکه به طرز مهلکی موجب تضعیف دیپلماسی ما می شوند و نظام تحریم را که افراد بسیاری در این نهاد برای برقرار ساختن آنها بسختی کوشیده اند متزلزل خواهند ساخت.

تحریم های جدید، همانگونه که من چند لحظه پیش گفتم ضرورتی ندارند، چون ایران هم اکنون با اجرای نظام موجود تحریم ها زیر فشار شدید قرار دارد. در ماههای اخیر با سقوط قیمت های نفت این فشار حتی شدید تر هم شده است.

چنانچه ایران از یک توافق معقول سر باز زند و یا در ارتباط با تعهدات خود به موجب JPOA مرتکب تقلب شود، سنا و مجلس نمایندگان می توانند ظرف چند ساعت تحریم های اضافی بر آن کشور تحمیل کنند. دولت هم قویا از چنان اقدامی پشتیبانی خواهد کرد. ایران خود به خوبی آگاه است که شمشیری حتی بُرنده تر از شمشیر دموکلس بر بالای سرش آویزان شده است. ایران به محرک بیشتری نیاز ندارد.

بنا بر این تحریم های جدید ضرورتی ندارند. و تصویب آنها در حال حاضر رسیدن به یک توافق را ظرف چند ماه آینده به مخاطره می اندازد. اجازه دهید شرح دهم چرا.

ما نیز به عنوان بخشی از JPOA متعهد شده ایم که در محدودۀ نظام خود، تا زمانی که JPOA به قوت خود باقی است هیچ تحریم جدید هسته ای بر ایران تحمیل نکنیم. جز درصورت نقض تعهد از جانب ایران، هرگونه تحریمی که توسط کنگره تصویب شود از سوی ایران و جامعۀ بین المللی به عنوان زیر پا گذاشتن تفاهمات JPOA از طرف ایالات متحده تلقی خواهد شد. این امر یک لایحه "واکنش برانگیز" را که اجرای عملی تحریم های جدید را به شکست در دستیابی به یک توافق نهایی منوط می کند نیز شامل می شود. حتی اگر چنین تحریم هایی از نظر فنی به منزلۀ نقض JPOA نباشند، به اعتقاد ما احتمال زیاد از سوی ایران و بسیاری از شرکای ما در سراسر جهان ما به این عنوان تلقی خواهند شد. این امر می تواند به یکی از چندین پی آمد جدی ناخواسته که نه تنها موجب تقویت امنیت ایالات متحده نخواهد شد، بلکه موجبات تضعیف آن را هم فراهم خواهد اورد منجر گردد.

نخست، تصویب تحریم های جدید می تواند ایران را به ترک میز مذاکره، نقض JPOA و شروع به جلو بردن دوبارۀ برنامۀ هسته ای خود برانگیزد. ایران به جای آن که غنی سازی اورانیوم خود را زیر 5 درصد نگهدارد، چنانکه بعد از امضای JPOAنگهداشته است، می تواندغنی سازی 20 درصدی و یا حتی بالاتر را آغاز کند. به جای محدود ساختن انباشت اورانیوم غنی شدۀ نزدیک به چهار درصدی خود به سطح پیش از JPOA ، ایران می تواند این انباشت را به سرعت افزایش دهد. به جای تعلیق کار عملی و جدی در رآکتور آب سنگین اراک، ایران می تواند اقدامات خود را برای عملیاتی کردن آن رآکتور از نو آغاز کند. به جای دسترسی دادن بی سابقۀ بازرسان بین المللی به تأسیسات هسته ای خود؛ می تواند دسترسی IAEA را به آن تأسیسات متوقف کند یا کاهش دهد و توانایی ما را در کشف دستیابی آن کشور به نقطۀ توانایی هسته ای دچار مانع سازد. به جای محدود ساختن کار بر روی سانتریفیوژهای پیشرفته، ایران می تواند کوشش های خود را برای افزایش و بهبود چشمگیر توانایی های هسته ای خود ظرف مدتی نسبتا کوتاه از سر گیرد.

دوم، حتی اگر ایران میز مذاکره را هم ترک نکند، مذاکره کنندگان آن در پاسخ، مواضع افراطی تری اتخاذ خواهند کرد و دسترسی به توافق نهایی را اگر غیر ممکن نسازند دشوارتر خواهند ساخت.

سوم، اگر شرکای بین المللی به این اعتقاد برسند که ایالات متحده با افزودن تحریم های جدید، بدون هیچگونه عمل تحریک آمیز نقض تعهدات از جانب ایران به صورتی زودهنگام دست به اقدام زده- و اکثر کشورها مطمئنا چنین باوری خواهند داشت، رغبت آنها به اجرای نظام تحریم های موجود یا افزودن بر این تحریم ها در صورت شکست مذاکرات کاهش خواهد یافت. پشتیبانی آنها جنبۀ حیاتی دارد. بدون آن تحریم ها به طرز چشمگیری رقیق خواهند شد. ما تاکنون دیگر کشورها را - علیرغم این که از نظر اقتصادی به سود آنها نبوده- همراه خود نگهداشته ایم و علت این توفیق تا حد زیادی این بوده که ما نشان داده ایم در کوشش برای رسیدن به یک راه حل دیپلماتیک جدی هستیم. اگر آنها چنین اعتقادی را از دست بدهند، ایالات متحده، و نه ایران، منزوی خواهد شد، نظام تحریم ها از هم فرو خواهد پاشید و ایران می تواند همۀ آن چیزهایی را که طبق JPOA متوقف کرده بود، بدون هیچگونه ترسی از فشار و تحریم های مؤثر بین المللی در پاسخ خود، دوباره به کار اندازد.

ما در مورد این که بعضی یا همۀ این چیزها اتفاق خواهند افتاد می توانیم بحث کنیم. آنچه من امروز می توانم به شما بگویم این است، کسانی که در بهترین موقعیت آگاهی قرار دارند- دیپلمات های حرفه ای که این مذاکرات را هدایت کرده اند و طی چندین سال گذشته به طور مستقیم با ایرانی ها و شرکای بین المللی ما سرو کار داشته اند، بر این باورند که مخاطرات واقعی، جدی و غیر ضروری هستند. این بهترین داوری آنها است. چرا به استقبال چنان خطرهایی برویم و چشم انداز یک توافق را که ممکن است طی دو ماه آینده به تحقق بپیوندد یا نه، به مخاطره اندازیم. چرا برای دو ماه دیگر شکیبایی پیشه نکنیم؛ دیپلماسی را به طور کامل امتحان کنیم؟ ما با اقدام شتابزده چیزی به دست نمی آوریم - و همه چیز را از دست خواهیم داد.

نزدیکترین شرکای ما در این داوری اشتراک دارند. درست همین هفته، نخست وزیر کامرون روشن تر از این نمی توانست سخن بگوید: "... اعتقاد انگلستان بر این است که تحریم های بیشتر، تهدید به تحریم های بیشتر در این مرحله در عمل کمکی به رساندن گفتگوها به یک پایان موفقیت آمیز نخواهد کرد و می تواند در اتحاد بین المللی - که برای نشان دادن یک جبهۀ متحد به ایران بسیار با ارزش بوده -- شکاف ایجاد کند."

بنا بر این ما همچنان باید به کار کردن با یکدیگر ادامه دهیم. ما طی سال گذشته کنگره را به طور وسیع و مکرر در جریان گفتگوها با ایران گذاشته ایم. ما دربارۀ وضع مذاکرات گروه 5+ 1 با ایران بحث های پردامنه ای با کنگره داشته ایم و از این پس نیز خواهیم داشت. ما به آگاه نگهداشتن کنگره از این مذاکرات با ترکیبی از جسلات رسیدگی علنی و توضیحات محرمانه ادامه خواهیم داد. من چشم به راه ادامۀ این گفت و شنود با همۀ شما و همکاران شما، امروز و در ماه های باقی مانده هستم.

من پیش از پایان دادن به سخنانم، میل دارم تأکید کنم، با آنکه ما در ارتباط با مسئلۀ هسته ای با ایران تعامل برقرار ساخته ایم و به وارد آوردن فشار تحت نظام موجود تحریم ها ادامه می دهیم، به پاسخگو قرار دادن آن در دیگر جبهه ها همچنان ادامه می دهیم. ما همچنان مصرانه می خواهیم که سعید عابدینی، امیر حکمتی، جیسون رضاییان از بازداشت آزاد شوند تا بتوانند به خانه ها و نزد خانواده های خود بازگردند. همچنین ما به دعوت ایران به همکاری با ما برای یافتن رابرت لوینسون و آوردن او به خانه اش ادامه می دهیم. در این ماه مارس متَأسفانه هشت سال از ناپدید شدن او در جزیرۀ کیش در ایران خواهد گذشت. کری، وزیر امور خارجه و شرمن، معاون وزیر، در همین هفتۀ گذشته راجع به نگرانی های ما از بابت شهروندان ایالات متحده با ایران صحبت کرده اند، و به این کار را تا بازگرداندن آنها به میهن ادامه خواهند داد. ما همچنین به بلند کردن صدای خود در حمایت از مردم با استعداد و شجاع ایران و پشتیبانی از اشتیاق آنها به احترام بیشتر به حقوق بشر جهانی خود و حکومت قانون ادامه می دهیم. ما با وضوح و به شکلی مستمر علیه موارد نقض حقوق بشر در ایران سخن گفته و دولت ایران را به تضمین حقوق و آزادی های شهروندان خود فراخوانده ایم. ما این کار را در گزارش های مقرر شده از جانب این نهاد قانونگذاری، مانند گزارش حقوق بشر، از طریق بیانیه ها در ارتباط با موارد فردی که صدای ما می تواند افراد را در داخل ایران مورد حمایت قرار دهد، از طریق سازمان های بین المللی، مانند اقدام ما در پشتیبانی از مأموریت گزارشگر ویژۀ سازمان ملل متحد در ارتباط با حقوق بشر در ایران انجام داده ایم.

ما همچنین از پایگاه سفارت مجازی تهران در اینترنت برای ارتقاء آزادی بیان و احترام به حقوق بشر و نیز از برنامه های خود در پشتیبانی از شهروندان عادی در ایران سود جسته ایم. صرفنظر از این که مذاکرات هسته ای با ایران به چه نتیجه ای بیانجامد، ما در کوشش های خود را برای پاسخگو قرار دادن ایران برای موارد نقض حقوق بشر سستی راه نخواهیم داد. ما همچنین با فعالیت های بی ثبات کنندۀ ایران، تشویق اختلافات فرقه ای و حمایت از بازیگران غیر دولتی و تروریست ها د رسرتاسر خاورمیانه مقابله خواهیم کرد. موضع ما در رابطه با گروه های تروریستی فلسطینی مانند حماس و جهاد اسلامی فلسطین، و حزب الله لبنان به عنوان مثال، به هیچوجه تغییر نخواهد کرد . ما با وضوح و تداوم بسیار علیه این سازمان های تعیین شدۀ تروریستی و همچنین علیه پشتیبانی ایران از آنها سخن گفته ایم. و ما به یافتن راه های پشتیبانی از کسانی که در منطقه برای مقابله با اقدامات بی ثبات کنندۀ این گروه ها می کوشند- از جمله از طریق ایجاد توانایی مشارکت- ادامه خواهیم داد، و در همان حال ساختار استوار امنیت منطقه ای را که تاکنون ساخته ایم تقویت خواهیم کرد. ما همچنین ایران را به دست برداشتن از پشتیبانی از رژیم بشارالاسد در سوریه فراخوانده ایم. امیدواریم که ایران بزودی تشخیص دهد که از طریق تعامل سازنده در منطقه و ارتقاء مشارکت همگان، به جای سیاست های اخلالگرانه، سود بیشتری عایدش خواهد شد.

ما همچنین با فعالیتهای بی ثبات کنندۀ ایران، تشویق نقارهای فرقه ای و حمایت از بازیگران غیر دولتی و تروریست ها در سرتاسر خاورمیانه مقابله خواهیم کرد. موضع ما در رابطه با گروههای تروریستی فلسطینی مانند حماس و جهاد اسلامی فلسطین، و حزب الله لبنان به عنوان مثال، به هیچوجه تغییر نخواهد کرد . ما با وضوح و تداوم بسیار علیه این سازماهای تعیین شدۀ تروریستی و همچنین علیه پشتیبانی ایران از آنها سخن گفته ایم. و ما به یافتن راههای پشتیبانی از کسانی که در منطقه برای مقابله با اقدامات بی ثبات کنندۀ این گروه ها می کوشند- از جمله ازطریق ایجاد توانایی برای مشارکت- ادامه خواهیم داد، و در همان حال ساختار استوار امنیت منطقه ای را که تاکنون ساخته ایم تقویت خواهیم کرد. ما همیچنین ایران را به دست برداشتن از پشتیبانی از رژیم بشارالاسد درسوریه فراخوانده ایم. امیدواریم که ایران بزودی تشخیص دهد که ازطریق تعامل سازنده در منطقه و ارتقاء مشارکت همگان، به جای سیاستهای اخلالگرانه، سودی بیشتری عایدش خواهد شد.

چالش های ایجاد شده توسط ایران متعدد و پیچیده اند. ما با آنها مقابله می کنیم، و ما به این مقابله ادامه خواهیم داد. در ارتباط با چالش ناشی از برنامۀ هسته ایران، ما در برابر یک فرصت تاریخی برای رفع این نگرانی از طریق یک دیپلماسی روشن بین، اصولی و با انضباط قرار گرفته ایم. ما هنوز نمی دانیم که آیا دیپلماسی موفق خواهد شد یا نه - همانگونه که رئیس جمهوری اعلام داشته است شانس آن کمتر از 50-50 است- ولی این موضوع از نهایت اهمیت برخوردار است که ما برای آن هرگونه فرصت موفقیت را فراهم آوریم.

سپاسگزارم